Osnove samostana postavljene su još 1169 godine. Postavili su ih pripadnici viteško–monaškog reda Templara (kanonici svetog groba Jerusalemskog). 1312 godine,kada je ukinut ovaj viteško-monaški red,samostan je pripao kaluđerima, franjevcima. U svojim osvajačkim pohodima,Turci su ga delimično porušili i preuredili u džamiju, o čemu svedoče ostaci mihraba i turske posude za vodu na ulazu u samostan. Samostan se odlikuje bogatstvom arhitektonskog šarenila, vidljivi su ostaci romanike, gotike, baroka i turskog graditeljstva. A u samostanskoj trpezariji zastupljena je i mađarska secesija. Najinteresantniji delovi su prostrana romanska apsida-svetilište i ostaci gotskih fresaka iz XV veka,kao i masivni samostanski zvonik na osnovama iz XII veka, koji daju upečatljivo obeležje ovom zdanju. U samostanu se nalazi riznica i nekoliko slika,vredna je italokritska ikona slikara Dime iz 1678 godine i kompozicija Tajne večere iz 1737 godine. Pri samostanu se nalazi jedna od najstarijih biblioteka u zemlji u kojoj se čuvaju knjige iz XV veka.
